آی کواد | مرجع خرید و اجاره کوادکوپتر | نقد و بررسی کوادکوپتر

نقد و بررسی تخصصی مویک پرو کمبو (قسمت دوم)

قسمت اول

حالت های خودکار پرواز و فیلمبرداری


مویک چندین حالت پروازی خودکار دارد که پرنده با آن در یک مسیر حرکت می کند یا تصاویر خاص سینمایی ضبط می کند. فکر اصلی در پس طراحی این حالت ها ساده کردن حرکات پیچیده دوربین و تنظیم پلات ها است. به عنوان مثلا انجام حرفه ای حرکت مداری معمول (که پرنده حول یک سوژه مثل درخت می چرخد) یک حرکت واقعا سخت برای یک تازه کار است. وی باید یاد بگیرد چگونه دوربین را به سمت سوژه نگه دارد در حالی که پرنده دایما در حال چرخش با یک شعاع ثابت و سرعت ثابت حول سوژه است.

بنابراین DJI این حالت های خودکار را در پرنده اش قرار داده است. به عنوان مثال در حالت نقطه مورد توجه  (Point of interest) شما بالا سر سوژه پرواز می کنید و موقعیت سوژه را به پرنده اعلام می کنید،‌ سپس از آن دور می شوید و پرنده حول سوژه در مداری حرکت می کند. هر زمان بخواهید شعاع و ارتفاع پرواز را تنظیم می کنید.

در مجموع حالت های خودکار پروازی زیر در دسترس است:

  • تعقیب خودکار – Active Track
  • من را تعقیب کن – Follow-me
  • پرواز با لمس – TapFly
  • تعقیب مسیر – Terrain Follow
  • سه پایه – Tripod
  • کنترل با علامت – Gesture
  • نقطه مورد توجه – Point of Interest
  • حرکت روی نقاط – Waypoints
  • قفل کردن روی خانه – Home Lock
  • قفل کردن روی مسیر – Course Lock

تمام این موارد غیر از ویژگی خودکار بازگشت به خانه است. هر کدام از این حالت ها برای تولید تصاویر بسیار جذاب به کار می رود – حتی توسط کاربران حرفه ای. به عنوان مثال Course Lock در صورتی که می خواهید تمرکزتان بر روی دوربین باشد وقتی پرنده با سرعت و مسیر از قبل اعلام شده حرکت می کند بسیار مفید است. یکی از ویژگی هایی است که بیش بقیه دست کم گرفته می شود. در Course Lock شما مسیر پرواز را مشخص می کنید و صرف نظر این که شما در هدایت پرنده چه می کنید،‌پرنده مسیر را طی می کند، بدین ترتیب شما قادرید به راحتی با چرخاندن پرنده و در نتیجه دوربین مناظر مورد نظر خود را ضبط کنید.

این قابلیت با Waypoints که در آن شما برای پرنده مسیری مشخص می کنید و پرنده آن مسیر را طی می کند متفاوت است. با استفاده از Waypoints شما دقیقا مسیری را که می خواهید دوباره بر روی آن پرواز کنید مشخص کنید، مخصوصا نقاط ویژه ای در مسیر.  این زمانی مفید است که شما می خواهید چندین بار یک مسیر را طی کنید تا تصاویر دلخواهتان ضبط شود. من تصور می کنم بازاریابی DJI اینجا کمی نقص دارد،‌ چون حالت Waypoints را در وبسایت شرکت به گونه ای نمایش داده اند که در بسیاری از کشورها غیرقانونی تلقی می شود. به این خاطر که پرنده از شعاع دید خارج می شود (حتی بدتر از آن،‌پشت کوه ها می رود)، همین طور ممکن است خیلی از محدودیت های مسیر افقی عبور کند. با این حال تصویر به کار رفته زیباست و حداقل به شما کمک می کند عملکرد Waypoints را درک کنید.


تمام این ها نسبت به TapFly که شما نقطه ای روی صفحه ی نمایش را لمس می کنید و پرنده به سمت آن نقطه می رود متفاوت است. این ابتدایی ترین روش پرواز است چون تمام عملیات هدایت پرنده را خود پرنده انجام می دهد. هم برای تازه کاران کاربردی است،‌ هم اعتماد به نفس زیادی به شخصی می دهد که به جایی که نباید پرواز کند برود (مثلا خارج از شعاع دید مستقیم).

باید دید این حالت ها در مقایسه با سایر رقبا در بازار چگونه هستند؟ به نظر من منصفانه است بگوییم ۳DR بیشترین حالت خودکار پرواز را دارد،‌ اگرچه آن ها دارند کسب و کار پهپادهای مصرفی را ترک می کنند.

پس از آن پرنده GoPro به نام کارما. این پرنده فقط چهار حالت پروازی دارد و کار را آسان می کند:

  • GoPro حالت مدار دارد؛ مثل Point of interest عمل می کند.
  • GoPro حالت سلفی دارد؛ DJI این حالت را ندارد،‌ اما می توانید از Home Lock استفاده کنید تا آن را شبیه سازی کنید،‌ با این حال واقعا یکی نیستند.
  • GoPro حالت دوربین کابلی دارد؛ حالت دوربین کابلی نسخه ای دو نقطه ای از حالت بسیار پیشرفته تر Waypoints است. بنابراین DJI به راحتی برنده است،‌ اگرچه راحتی کاربری GoPro اینجا یک مزیت است.
  • GoPro حالت آشکارسازی دارد؛ DJI این حالت را ندارد.

التبه GoPro فقط این چهار حالت را دارد. حالت های follow-me و active track  را ندارد،‌ همچنین حالت home lock و course lock. حالت Tripod و Terrain follow و TapFly را هم ندارد. هم چنین گزینه Gestures را ندارد.


قابلیت دیگری که DJI دارد ولی GoPro از آن محروم است پلتفرم توسعه و هماهنگی نرم افزار است. DJI بسته توسعه نرم افزاری دارد که به سایر تولید کنندگان نرم افزار این امکان را می دهد برنامه های کاربردی فوق العاده ای برای پرنده های DJI طراحی شامل مویک طراحی کنند. بنابراین اگر حالت های پیشنهادی مشخص پرواز مناسب شما نیست،‌ می توانید از نرم افزارهای سایر توسعه دهندگان استفاده کنید. یکی از برنامه ها به نام Autopilot، که احتمالا پیشرفته ترین این گونه برنامه هاست ،‌ سناریو های فوق العاده جذاب دارد. تمام نقص های پلتفرم Active Track در استفاده از برنامه و گوشی اختصاص یافته را می توانید برطرف کنید،‌ همچنین می توانید برای ضبط صحنه های پیچیده تر همزمان چند پرنده را کنترل کنید.

 

جدا به این گزینه ها که فقط برای حالت دنبال کردن وجود دارد نگاه کنید:

اگرچه بسیاری از کاربران از برنامه های کاربردی سایر توسعه دهندگان استفاده نمی کنند، این انعطاف پذیری است که DJI برای کاربران خود برای کمک به کاری که می خواهند انجام دهند در نظر گرفته است. این بدان معنی نیست که DJI حالت های پروازی خود را بهبود ندهد. به عنوان مثال اگرچه من بسیاری مسایل پرنده GoPro را دوست ندارم،‌ اما در آموزش استفاده از حالت های خودکار پروازی به صورت مرحله به مرحله به خوبی عمل می کند. این آموزش ها نسبت به کاری که DJI در نرم افزارش می کند برای تازه کاران شفاف تر است. البته این یک ایراد بنی اسراییلی است.

 

عملکرد و پایداری


یکی از مهم ترین ویژگی های پهپاد پایداری،‌ پاسخگویی و پیشبینی پذیری آن است. ممکن است واضح به نظر برسد،‌ بعضا بزرگ ترین شرکت ها در این موارد نقص دارند. این موارد همه چیز از دقت GPS (که پرنده دقیقا در جای خودش باقی بماند) تا هدایت پذیری در باد های شدید و پرواز در باران های نم نم را در بر می گیرد.

اولین چیزی که آزمایش کردم ثابت بودن پرنده در موقعیت بود. هم در نزدیکی زمین (در حالتی که از سنسورهای نوری استفاده می کند) هم در ارتفاعات بالاتر آزمایش کردم. پرنده با استفاده از سنسورهای نوری زمین را تشخیص می دهد،‌تا زمانی که فاصله از ۱۰ متر بیشتر نباشد این توانایی را دارد.


 

من این مساله را آزمایش می کنم چون چیزی است که GoPro به در هر دو وجه آن به شدت شکست خورد. اولا به هیچ وجه قادر نیست نزدیک زمین ثابت بماند و مدام بالا و پایین می رود و به چپ و راست حرکت می کنند و عدم ثبات آن به حدی است که در نهایت یا به زمین برخورد می کند یا به گیاهان اطراف خیابان. دوما موقعیت یابی GPS  آن در ارتفاع زیاد بسیار ضعیف است. و در مورد کارما چون هیچ سیستم جلوگیری از برخورد با اشیا ندارد حالت نزدیک به زمین و حالت ارتفاع زیاد تفاوتی ندارد.

اما در مورد مویک این دو حالت تفاوت می کند. نزدیک زمین سنسورهای رو به پایین نوری وارد عمل می شود و پرنده را دقیقا در همان نقطه ای که بوده نگه می دارد. در این همانند گروه فانتوم ۴ بدون نقص کار می کند.

قسمت دوم آزمایش متوقف بودن در هوا در ارتفاعات بالاتر است. برای این آزمایش پرنده را به ارتفاع ۲۵ متری بردم و پرنده ی دیگری را در کنارش قرار دادم. ثابت بودن موقعیت در ارتفاع نزدیک زمین را بر اساس موقعیت خودم تایید کردم (که از فاصله اش با من تغییر کرده است). حالت دوم بر اساس تغییر موقعیت دو پرنده نسبت به هم تایید شد (عمودی و افقی). برای ارزیابی تغییر موقعیت افقی باید زیر پرنده باشید و برای ارزیابی تغییر موقعیت عمودی باید از ریموت استفاده کنید.

به زاویه پرنده نسبت به افق در تصویر زیر دقت کنید(میانه یک فیلم). پرنده برای مقابله با باد در این وضعیت قرار گرفته، در حالی که گیمبال هم تراز افق نگه داشته شده تا تصاویر بدون نقص باشد. این تصویر را فانتوم ۴ ضبط کرده است که باد مشابهی در تقابل بود.


آزمایش را هم در شرایط بدون وزش باد و هم در حال وزش باد (با سرعت حدودی ۵۸ کیلومتر بر ساعت) انجام دادم و در هر دو حالت بدون مشکل بود.

برای آزمایش در حال باد به بالاترین نقطه مسیر کوهستان رفتم، جایی که باد به سرعت می وزید. سرعت باد حدود ۳۲ تا ۶۰ کیلومتر بر ساعت بود و گاهی به سرعت زیاد می شد. این مساله به وضوح در فیلم قابل مشاهده است،‌ اگرچه چون باد مدام در کوهستان می وزد درختان و علف ها برگ زیادی ندارند که وزش باد بر اساس حرکت آن ها معلوم باشد. هم در ارتفاع بالا و هم ارتفاع پایین و هم پرواز رو به جلو و هم پرواز رو به عقب آزمایش کردم، عملکرد پرنده فوق العاده بود.

فیلم تمام آزمایش اینجا است:

عجیب ترین چیز آن است که در بسیاری از بررسی های آنلاین شنیده بودم پرنده در شرایط بادی به خوبی عمل نمی کند. اما به واقع این گونه نبود. همانند فانتوم ۴ خیلی خوب عمل کرد. حدس می زنم خیلی از افراد نمی دانند که مویک در شرایط حالت غیر اسپرت عملکردی به مطلوبیت عملکرد فانتوم ۴ ندارد،‌ ولی در حالت اسپرت خیلی شبیه به آن عمل می کند.

یکی از نکات منفی در مورد مویک آن است که شما به صورت دستی نمی توانید حالت ATTI را فعال کنید. این حالت به شما این امکان را می دهد که بدون سیگنال GPS پرواز کنید. البته این امکان وجود دارد که پرنده را در فضای بسته پرواز دهید و پرنده به محض از دست رفتن سیگنال GPS  در حالت ATTI پرواز می کند. مساله این است که نمی توانید هر وقت خواستید در حالت ATTI پرواز کنید. کاربرد حالت ATTI در شرایطی است که سیگنال GPS ضعیف است مثل جنگل های متراکم. در این شرایط سیگنال GPS وجود دارد اما بسیار ضعیف است. تا امروز راه حلی برای رفع این معضل پیدا نشده، اگرچه معتقدم به زودی DJI این گزینه را فعال می کند.

صادقانه بگویم، دلیل خوبی وجود دارد که آن ها کار را نسبت به قبل سخت تر کرده اند. قطعا کاربران جدید اگر این حالت را بدون این که بدانند برای چه کاری است فعال کنند به مشکل خواهند خورد (در مدل های قبلی فانتوم دکمه ای کنار کنترل برای فعال کردن این حالت وجود داشت). درصورتی که این حالت فعال باشد پرنده در بادهای شدید جابجا می شود مگر این که هدایت کننده اصلاح مسیر کند.

نکته ای که در نهایت بررسی می کنم پیچیده بودن گرفتن پرنده با دست است. در گروه فانتوم به راحتی می توان پرنده را وقتی آماده فرود است در هوا با دست گرفت (یا حتی وقتی در حال بلند شدن است). این قابلیت در مواقعی که سطح زمین نامناسب است بیشتر از همیشه مفید است (مثلا بلند شدن از روی سخره ها یا از روی سطح شنی)، هم چنین جایی که سطح در حال حرکت است (مثل قایق). اما مویک سطح خیلی کمتری دارد که بشود آن را با دست گرفت، بنابراین احتمال این که دست شما به پره های در حال چرخش با سرعت زیاد برخورد کند بالاست (که اتفاق بدی است).

راه حل گرفتن پرنده با دست حین پرواز آن است که به پرنده دستور دهید بر روی دست شما بنشیند. اگر در حالت هدایت دستی سعی کنید پرنده را بر روی دستتان بنشینید سنسور های نوری رو به پایین پرنده کاری می کنند که پرنده فاصله بگیرد و از دست شما دور شود. اما اگر دستتان را با فاصله زیر پرنده بگیرید و دستور فرود آمدن را بدهید، دقیقا بر روی دست شما می نشیند.

اگر بر روی قایق در دریای مواج هستید و می خواهید این کار را بکنید،‌ پیشنهاد می کنم یک جفت دستکش کار بپوشید که اتفاق ناگواری نیافتد. ملخ مویک انگشتان شما را قطع نخواهد کرد، اما حتما اثر قصابی شدن باقی می ماند.

 

کاربرد ورزشی


فیلم های تبلیغاتی کارخانه های سازنده پهپاد به آسانی انسان را گمراه می کند. آن ها وعده تسخیر زمین و آسمان را می دهند و در نهایت پرنده سقوط می کند. واقعاً این گونه است. تعقیب یک شئ یا انسان به صورت کاملا خودکار یکی از سخت ترین کارهایی است که امروزه این کارخانه برای انجام آن تلاش می کنند. برای این کار پرنده هم باید مسیر حرکت سوژه را بیابد هم به سمت آن پرواز کند و هم دوربین را بر روی آن ورزشکار یا شخص متمرکز نگاه دارد و به صورت هم زمان باید از بخورد با موانع بر سر راه اجتناب کند.

شرکت های مختلف روش های متفاوتی برای انجام این کار دارند. به عنوان مثل پرنده Airdog از بازوبندی که به بازوی شخص بسته می شود برای تعقیب استفاده می کند. بدین ترتیب پرنده همواره موقعیت دقیق و ارتفاع سوژه را می داند. در DJI دو حالت برای تعقیب داریم. یکی که Active Track نام دارد، از دوربین پرنده استفاده می کند تا موقعیت دقیقش را شناسایی و آن را تعقیب کند. در این روش اگر یک شئ (مثلاً درخت) بر سر راه قرار گیرد، پرنده سوژه را گم می کند. بنابراین DJI یک حالت دیگر به نام follow-me  ابداع کرده است که در آن پرنده ریموت را تعقیب می کند. مزیت این روش شناسایی موقعیت سوژه در تمام مواقع است اما نقطه منفی آن عدم دقت کافی است.

برای بررسی مختصر Active Track، به منو پرنده وارد شوید و گزینه Active Track  را فعال کنید، در این صورت با یکی از حالت های پرواز خودکار زیر مواجه می شوید:


سپس سوژه مورد نظر را که می خواهید تعقیب کنید را انتخاب کنید مثل یک خودتان، یک ماشین یا یک گاو. پس از انتخاب سوژه دکمه تأیید را بزنید.


در این لحظه پرنده تعقیب را آغاز می کند. برای افزایش اطمینان نسبت به تعقیب می توانید چند کار انجام دهید،‌ مثلاً حول دایره ای حول سوژه به آرامی پرواز کنید تا پرنده به خوبی سوژه را شناسایی کند یا اگر خودتان تعقیب می شوید لباسی بپوشید که تضاد رنگ با محیط پیرامون داشته باشد.

برای تعقیب می توانید حالت های مختلف Trace و Profile و Spotlight را انتخاب کنید. این حالت ها برای تعیین وضعیت نسبی پرنده و سوژه تعیین شده اند تا انعطاف پذیری بیشتری در تعقیب داشته باشید.

حین تعقیب می توانید از ریموت برای تغییر موقعیت پرنده نسبت به خود استفاده کنید، مثلا از راست به چپ بروید همان طور که در عکس دیده می شود. پس از آن پرنده دایره حول شما را طی می کند (به صورت دستی):


همان طور که اشاره شد،‌ حین تعقیب پرنده ارتفاع خود را حفظ می کند. بنابراین می توانید از تپه ها بالا و پایین بروید و پرنده به خوبی شما را تعقیب می کند.


اما اگر از ارتفاعی که پرنده در آن قرار دارد بالاتر بروید، پرنده جلوی مانع متوقف می شود (در فیلم آماده شده می توانید ببنید). بنابراین باید ارتفاع پرنده را به گونه ای تعریف کنید که از ابتدا از نقطه ای که می خواهید به آن صعود کنید بالاتر باشد. در غیر این صورت پرنده متوقف می شود همان طور که در تصویر زیر مشاهده می کنید:


اگر هم خیلی در سراشیبی پایین بروید پرنده شما را گم می کند. اگر چه در فیلمی که از اسکی رفتنم گرفتم، حتی پس از کاهش ارتفاع زیاد پرنده به خوبی توانست تعقیب را ادامه دهد.

اما در وضعیت follow-me، پرنده موقعیت GPS ریموت را تعقیب می کند. انتخاب این حالت در همان منویی است که Active Track  انتخاب می شود:


پس از آن کافی است آماده شوید و پرنده شما را تعقیب می کند.

 

 

دقت تعقیب در Follow-me بسیار کم تر است چون پرنده موقعیت سیگنال GPS ریموت را دنبال می کند و به نظر می رسد در ارسال پیام بین پرنده و ریموت تاخیر وجود دارد. تقریباً مثل شخص خواب آلودی است که آن بالا می خواهد دنبال شما بیاید. بنابراین شما باید در فضاهای خیلی باز باشید تا در این شرایط با شما همراه باشد. هم زمان با تعقیب از برخورد با موانع ممانعت می کند،‌ اما در تعقیب شما خیلی دقیق نیست. همچنین حداقل ارتفاعی که از شما می تواند حین تعقیب داشته باشد ۱۰ متر (۳۳ فوت) است. اما در Active Track می تواند ارتفاع خیلی کمتری داشته باشد.

اطلاعات بسیار غلطی و گیج کننده ای در مورد چگونگی کارکردن حالت های تعقیب و مفید بودن آن ها در فعالیت های ورزشی منتشر شده است. بنابراین به جای این که هر حالت را مفصل توضیح بدهم من قوانین کلی را در مورد روش کار کردن حالت های تعقیب خودکار DJI نوشته ام. ممکن است این قوانین تغییر کنند،‌ اما امروز اینگونه هستند.

 

۱۰ قانون تعقیب خودکار مویک

  • در Active Track پرنده به صورت خودکار ارتفاعش را تغییر نمی دهد، اگرچه تغییر ارتفاع را می توان با ریموت انجام داد. بنابراین اگر شما صعود یا نزول کنید،‌ پرنده در حین تعقیب در همان ارتفاعی که تعقیب را آغاز کرده باقی می ماند.
  • در مویک Active Track نمی تواند با حالت Terrain Follow ترکیب شود. اگر یکی را فعال کنید، دیگری غیر فعال می شود. حالت Terrain Follow تغییرات ارتفاع را هم اعمال می کند، اما به گونه ای طراحی شده است که برای پرنده در وضعیت غیر خودکار به کار می رود.
  • اگر شما پشت پل یا درختان بروید آن گاه مویک در Active Track شما را گم می کند. معمولاً اگر ظرف ۱ تا ۳ ثانیه شما را نبیند،‌ کاملاً شما را گم می کند. اگر گم کند همان جایی که بوده معلق می ماند.
  • در مویک Active Track هدایت شدن پرنده با ریموت را غیر فعال نمی کند. ولی کاربرد آن را تغییر می کند. بنابراین شما باید راهی بیابید تا ریموت غیر فعال شود تا اتفاق بدی رخ ندهد.
  • Mavic در Active Track از دوربین جلویی برای ممانعت از برخورد با موانع بهره می برد. اما از موانع کناری اجتناب نمی کند.  اگر حالت دیگری فعال نباشد (مثل Profile) آنگاه Active Track پرنده را به گونه ای می چرخاند که شما را تعقیب کند (جلوی پرنده به سمت شماست).
  • مویک در حالت Follow-me اطلاعی نسبت به شما ندارد و فقط موقعیت ریموت را تعقیب می کند، همین.
  • مویک در حالت Follow-me بالا و پایین نمی رود. در ارتفاع ثابتی باقی می ماند. هم چنین نسبت به Active Track در تنظیم ارتفاع محدودیت بیشتری دارد (باید بالاتر از ارتفاعی باشد تا تعقیب کند).
  • مویک در حالت follow-me بدون اتصال ریموت و فقط با اتصال گوشی به صورت بیسیم کار نمی کند، اما Active Track بدون ریموت کار می کند.
  • مویک در حالت Follow-me با استفاده از دوربین جلو از برخورد با موانع اجتناب می کند. موانعی که در سمت چپ و راست را در نظر نمی گیرد. به صورت کلی در Follow-me اگر تنظیم دیگری نکنید پرنده به گونه ای می چرخد تا همواره شما را تعقیب کند (جلوی پرنده رو به شما باشد).
  • مویک هم در Active Track و هم در Follow-me، اگر شارژ باطری اش به کمتر از ۲۰ درصد برسد تعقیب خودکار متوقف می شود و پرنده به خانه برمی گردد.

این حالت ها چه تفاوتی با حالت های پروازی فانتوم ۴ پرو دارد؟ مهمترین تفاوت آن ها سیستم عدم برخورد با موانع است.

فانتوم ۴ پرو در تمام جهت ها به جز بالا سنسور نوری دارد،‌ اما مویک پرو و فانتوم ۴ (غیر پرو) فقط در جهت جلو و پایین. این مسأله زمانی که پرنده دارد از بغل شما را تعقیب می کند مهم است، چون پرنده رو به شماست و از بغل حرکت می کند. اگر پرنده مویک باشد با قدرت به سمت درخت می رود و از بین برگ های آن عبور می کند اما فانتوم از بغل درخت هدایت می شود و تعقیب را ادامه می دهد.

علاوه بر این فانتوم ۴ پرو تغییراتی در توانایی تعقیب پرنده و دور زدن هم زمان حول آن ایجاد کرده است (به صورت خودکار)، اما مویک پرو فقط می تواند به صورت دستی حول سوژه حین تعقیب بچرخد .

اما عملکرد این حالت ها در دنیای واقعی چگونه است. من شرایط آزمایش را برقرار کردم. در کوهستان در نقطه ی ناکجاآباد رفتم و آزمایش کردم. معمولاً به حالت های تعقیب خودکار اعتماد ندارم مگر این که متوجه شوم نکات ظریف و ریز عملکرد آن ها را بهتر بدانم. مثلا خیلی زمان برد تا متوجه شود چگونه می توانم با Airdog بهترین عملکرد را داشته باشم. این مساله خیلی قابل پیشبینی است، اما نکات جزئی زیادی برای فهم عملکرد پرنده وجود دارد.

قوانین عملکرد مویک را به خوبی متوجه شدم. اما نرخ موفقیت عملکرد قابل پیشبینی نیست (در مورد فانتوم ۴ هم که از قاعده ی یکسانی پیروی می کند این مسأله صادق است).

بنابراین فیلمی آماده کردم که حالت های پرواز در آن آزمایش شده است (در شرایط بسیار نامطلوب آب و هوایی) و به خوبی نشان داده شده است که پرنده چطور در هنگام عبور از میان درختان مقاوم است. این قسمت به تنهایی ارزش تماشا دارد.

سوال: آیا من از این پرنده به تنهایی و در حالت خودکار برای تعقیب ورزشی استفاده خواهم کردم؟

جواب کلی: نه

 

من فکر نمی کنم این پرنده به اندازه کافی برای استفاده روزانه حین دوچرخه سواری، اسکی، دویدن یا هر کار دیگری به اندازه کافی قابل اطمینان برای پیشبینی پذیری باشد. دلیل اولیه آن است که حین تعقیب خودکار شما باید مراقب باشید پرنده به درخت یا شئ دیگری برخورد نکند. شاید اگر Active Track را با حالت Terrain Follow ترکیب می کردند نتیجه ی بهتر می شد. هم چنین عدم قابلیت غیرفعال کردن ریموت یا قفل کردن آن استفاده را سخت می کند. اگر می شد با فشار دادن دو دکمه هم زمان کنترل قبل می شد خیلی خوب بود.

اگر وسیله ای مانند فرستنده Airdog (ضدآب) برای تعقیب پرنده بدون محدودیت های تعقیب با چشم بود حتما خریدار آن بودم. معتقدم ساختن چنین وسیله ای ارزان و ضروری برای شرکت است، با توجه به این که هم اکنون از این روش در حالت follow-me استفاده می کنند. امیدوارم به زودی شاهد چنین ابزاری باشیم.

در نهایت احتمالا در نسخه بعدی مویک سنسورهای نوری ممانعت از برخورد با موانع کنار و عقب همانند فانتوم ۴ پرو نصب خواهند شد. شرط می بندم این پرنده جدید پرنده جدید در بهار رونمایی خواهد شد، مثل سال قبل. از داخل شرکت اطلاعات ندارم، اما DJI شرکت خیلی پیشبینی پذیری شده است، خصوصا به زمان هایی که به رونمایی تکنولوژی جدید از یک پلتفرم به پلتفرم دیگر نزدیک می شویم.

 

تجهیزات و بسته کمبو


کسانی که نوشته های قبلی من را خوانده اند می دانند من طرفدار بسته های کمبو و تجهیزات نیستم. دقیقا مطمئن نیستم چرا، ولی این گونه فکر می کنم. احتمالاً منجر به خرید تجهیزاتی می شود که به آن نیاز ندارید. اما تجهیزات DJI در بسته کمو معقول است. در حقیقت و دقیقا خیلی مناسب است.



 

خلاصه

من اخیراً گفته ام که پرنده مویک پرو DJI الهام بخش ترین تجهیز با فن آوری عرضه شده است و این مطلب ۱۰۰ درصد صحت دارد. واقعاً هوشمندانه است. وقتی آن را در دستتان می گیرید (چون کاملا در دستتان جا می شود) نمی توانید از شگفت زده شدن نسبت به مهندسی و طراحی آن جلوگیری کنید. هیچ چیزی با این ابعاد در بازار امروز وجود ندارد که این توان پروازی و ویژگی های ضبط سینمایی را داشته باشد.

دیدگاه بگذارید

avatar
  Subscribe  
Notify of

منطقه سربرگ نوار کناری خود را در حال حاضر خالی است. عجله کنید و اضافه کردن برخی از ویدجت .