آی کواد | مرجع خرید و اجاره کوادکوپتر | نقد و بررسی کوادکوپتر

نقد و بررسی تخصصی مویک ۲ پرو و زوم (قسمت اول)

 

تقریباً تمام چالش من در مورد کوآدکوپترها ناشی از اشتیاقم به گرفتن عکس‌های جالب ورزشی با زاویه دید پرنده است و در اولویت اول، عکس‌هایی از خودم درحال solo-setting. داشتن عکس‌های سینمایی و حماسی از صحنه‌ها و چشم‌اندازهای وسیع به‌کمک کوآدکوپتر فوق العاده است ، اما داشتن عکسهایی بی‌نظیر از خودتان که در حال رکاب زدن وسط یک چشم‌انداز بسیار وسیع هستید، چیزی خاص و متفاوت است. تمام این‌ها را می‌توانید بدون کمک فردی دیگر و با کیفیتی بالا و عالی انجام دهید.

به این منظور، یک کوآدکوپتر لازم دارید که بتواند واقعاً دنبال شما حرکت کند. نمی‌توانید سوار دوچرخه‌تان شده و سرازیری‌ای را با بیشترین سرعت رکاب بزنید و درعین حال محل کوآدکوپتر را هم کنترل کنید یا جهت آن را هدایت نمایید. بله، شما می‌خواهید همیشه در حال کنترل ایمن آن باشید، اما لازم است خودش پرواز کند و بهترین عکس‌ها را از شما بگیرد. پس این چالش اصلی من با کوآدکوپتر است.

سال‌ها انواع کوآدکوپتر‌ها را آزمایش کردم. از DJI گرفته تا GoPro، از AirDog تا Skydio  و از Parrot تا Staaker و برندهای بی‌شمار دیگری که احتمالاً هرگز درباره آنها نشنیده‌اید (و من هم قصد ابراز ناامیدی‌ام از آنها را ندارم). اما در سال ۲۰۱۸ بالاخره کمی نزدیک‌تر شدیم. البته خیلی خیلی نزدیک‌تر. در اوایل این سال Skydio R1 گامی بزرگ محسوب می‌شد. اما قیمت بسیار بالایی داشت و کیفیت فیلم آن هم خوب نبود. اما در آگوست این سال، DJI سری Mavic 2 خود را معرفی نمود. قطعاً این دوربین ویژگی‌های سینمایی بسیار بسیار زیادی دارد که شامل آپشن‌های زوم و Hasselblad می‌شود. اما بیش از هرچیز به جنبه‌های Active Track 2.0 آن علاقمند هستم. این ویژگی DJI مربوط به فناوری به‌روز شده ردگیری و تعقیب است که برای پرواز خودکار و دنبال کردن شما حین کارهای جالبی که انجام می‌دهید طراحی شده است.

نسخه قبلیActive Track  یا همان نسخه ۱٫۰ برای ورزش‌هایی که حرکت‌های سریع داشتند عالی نبود. قطعاً می‌توانست بعضی از کارهایی که دارای سناریوهای بسیار محدود بودند انجام دهد. اما اغلب اوقات آن را گم می‌کردید. یا اینکه کوآدکوپتر شما را گم می‌کرد!

پس به آزمایش مویک ۲ پرو و زوم مشغول شدم و بالاخره گزارش تخصصی من درباره آنها آماده است (که البته این گزارش کمی طولانی‌تر از گزارش‌های رایج می‌باشد).  به اصطلاح خودمان، پدر این کوآدکوپترها را درآورده‌ام. آنها را بارها و بارها در یک جعبه گذاشته و با خود برده‌ام تا پروازشان بدهم که شامل ۶ بار پرواز بر روی اقیانوس می‌شوند. آنها را به مقصدهایی در آب داغ و یا در حال انجماد فرستاده‌ام. در ارتفاع بسیار بالا و در سطح دریا پرواز کرده‌ام. در هر حال به محض اینکه مطلبم درباره آنها را منتشر کنم باید این کوآدکوپترها را برای سازندگانشان بفرستم و تصمیم بگیرم آیا می‌خواهم بعداً یکی از آنها را برای خود بخرم یا نه.

نواوری ها:

 

اولین چیزی که باید درباره DIJ Mavic 2 بدانیم این است که این وسیله اصولاً کوآدکوپتری مجهز شده به دو دوربین با تنظیمات و مشخصات کاملاً متفاوت است. Pro شامل یک حسگر CMOS 1 اینچی از برند Hasselblad است و فاصله کانونی ۸/۲ F است، درحالیکه مدل Zoom شامل نوع دیگری از دوربین می‌شود که زوم اوپتیکال ۲۴ تا ۴۸ میلی‌متری دارد (به‌علاوه زوم دیجیتال X2 1080 پیکسلی). متأسفانه نمی‌توانید بعداً دوربین‌ها را خودتان به روش‌های خدمات پس از فروش یا گارانتی با هم عوض کنید.

حالا بد نیست به سراغ یک فهرست سریع از ویژگی‌هایی که جمع‌آوری کرده‌ام و به‌طور خاص در سری DIJ Mavic 2 جدید هستند، برویم. در این فهرست گفته‌ام که کدامیک از این ویژگی‌ها در مدل Pro و کدام در مدل Zoom هستند:

فقط Pro: حسگر Hasselblad: 1 اینچی CMOS، با فناوری Hasselbald Color Science  در مورد رنگ‌ها.

فقط Pro: امکان DLOG-M را در ویدئو (X4 روی Mavic 1 Pro) با ۱۰۰MB Bitrate ایجاد می‌کند.

فقط Pro: قابلیت جدید در ضبط فیلم با کیفیت HDR از طریق HLG Color Profile.

فقط Zoom: لنز زوم اوپتیکال جدید ۲۴ – ۴۸ میلیمتری به علاوه زوم X2 برای حالت ۱۰۸۰ پیکسلی دارد (در حالت K4 در دسترس نیست).

فقط Zoom: پانورامای ۴۸ مگاپیکسلی که تصاویر را به هم می‌دوزد و حالا همانطور که کوآدکوپتر در حال حرکت است، این کار بر روی آن انجام می‌گیرد (و نه به کمک برنامه جداگانه). آنچه با قبلاً تفاوت قابل توجهی دارد این است که این قابلیت‌ها در حال حاضر با استفاده از لنزهای زوم و برای زوم کردن با رزولوشن‌های بالاتر وجود دارند. 

فقط Zoom: new dolly zoom movement (ترکیب حرکت فیزیکی کوآدکوپتر با زوم متغیر اوپتیکال خودکار)

Pro و Zoom: اولین محصول DJI برای استفاده از ضبط ۲۶۵H. که برای ویدئو با کیفیت HDR به آن نیاز است.

Pro و Zoom: رزولوشن به ۳۰/K4 محدود است و نه به ۶۰/K4 که چون واحدهای بسیار قدیمی‌تر Phantom 4 به انجام ۶۰/K4 می‌پرداختند، ناامیدکننده بود.

Pro و Zoom: حالت Hyperlapse جدید: در این حالت ۵ روش ممکن است برای پرواز انتخاب شوند: آزاد(Free)، دایره‌ای(Circle)، Course Lock، نقطه گذاری مسیر دلخواهتان (Waypoint)، و نیز یک روش جدید که امسال اضافه شده و در آن مسیرهای ذخیره شده در حافظه، پیموده می‌شوند.

Pro و Zoom: کیفیت ارتقا یافته HDR

Pro و Zoom: امکان جدید Hyperlight: هدف از این گزینه حرکت در شرایطی است که نور محیط کمتر است یا موقع غروب است و به وسیله آن حرکت با خطای کمتر و به اصطلاح تمیزتر انجام می‌گیرد.

Pro و Zoom: چراغ LED جدید در زیر دستگاه (می‌تواند در سه حالت روشن، خاموش، و خودکار تنظیم شود).

Pro و Zoom: امکان Liveview برای فواصل دور با ۱۰۸۰ پیکسل  تا ۸ کیلومتر (که در دستگاه‌های قبلی ۲ کیلومتر بود).

Pro و Zoom: انتقال تصاویر با رزولوشن اصلی و به‌صورت خودکار حین پرواز (که قبلاً تصاویر تنها با رزولوشن‌های متناسب با شبکه‌های اجتماعی ارسال می‌شدند).

Pro و Zoom: هر دو مدل ۸ گیگابایت حافظه on-board دارند (Mavic 1 چنین حافظه‌ای نداشت) و هر دو تنها کارت حافظه‌هایی با حجم ۱۲۵ گیگابایت را پشتیبانی می‌کنند.

Pro و Zoom: هر دو مدل حسگرهای نوری عدم برخورد با اشیاء با دامنه تقریباً ۳۶۰ درجه دارند که شامل برخورد از سمت بالا نیز می‌شود.

Pro و Zoom: در حال حاضر هر دو ویژگی جدید ActiveTrack 2.0 را دارند که به‌صورت شاخصی از نسخه‌های قبلی بهتر است. 

Pro و Zoom: دیگر مانند قبل به شیوه Fly More Combo عرضه نمی‌شود زیرا حالا هر دو یک کیت combo جداگانه فقط برای لوازم جانبی دارند.

و نهایتاً قیمت Zoom 1249 دلار آمریکا و قیمت Pro، ۱۴۹۹ دلار آمریکا می‌باشد. در مقایسه با زمانی که Mavic اصلی تولید شد، این افزایش قیمت ۹۹۹ دلاری قابل توجه است.

از دیدگاه مدیریت پرنده و نیز عملکرد و باتری، هر دو مدل مانند هم هستند (و من هم این موضوع را ارزیابی کرده‌ام). هر دو حدود ۲۵ تا ۳۰ دقیقه ذخیره باتری دارند و می‌توانند با سرعت ۷۱ کیلومتر در ساعت پرواز ایده‌آل داشته باشند. هر دو مدل حسگرهای محافظت از برخورد دارند که از برخورد با اشیاء جلوگیری می‌کند و این مورد به‌خصوص در قسمت بالا و پشت که مدل مویک ۱ فاقد آن می‌باشد، قابل توجه است. حسگرهای بالا به این دلیل اهمیت دارند که مانع برخورد کوآدکوپتر شما با درختان در حرکت به سمت بالا می‌شوند. اگر تاریخچه کوآدکوپتر ها را درنظر بگیریم باید این نکته را بگویم این برخورد، بزرگ‌ترین عامل آسیب کوآدکوپتر ها به دلیل برخورد محسوب می‌شود.

در شکل زیر می‌توانید حسگرهای برخورد در حرکت به سمت پایین و بالا را ببینید.

 

هر دو مدل از مویک ۲ باتری‌هایی دقیقاً مشابه هم دارند که مانند اکثر کوآدکوپترهای DJI، قابل اتصال به هیچیک از کوآدکوپترهای دیگر یا مدل‌های قبلی‌شان نیست (استثناء آن در سری Phantom است که بیش از همه توانسته به حفظ باتری‌های همیشگی برای یک تا دو نسل ادامه دهد). باتری‌ها را می‌توان با استفاده از آداپتوری که اگر بسته Fly More را بخرید، همراه آن ارائه می‌شود شارژ کرد و این بسته شامل یک محل شارژ چند باتری هم‌زمان می‌باشد. به خاطر داشته باشید DJI در این زمان توانست از شر combo و لوازم جانبی اضافی خلاص شود. در عوض دو کیت را به‌صورت جداگانه خریداری می‌کنید.

 

combo های DJI (یا همان کیت‌های Fly More) یک بسته اختصاصی هستند که واقعاً پیشنهاد می‌کنم این بسته را خریداری کنید. داشتن باتری اضافه، کلید اصلی در فیلمبرداری با کوآدکوپتر است. چیزی دلسردکننده‌تر از این نیست که باتری‌ها تمام شوند. هرچند داشتن ۲۵ تا ۳۰ دقیقه زمان پرواز، برای تهیه تعداد زیادی تصویر کافی است، اما همچنان شرایطی وجود خواهند داشت که آرزو می‌کنید بیشتر از یک باتری داشتید. بسته combo با دو باتری اضافی (خود کوآدکوپتر یک باتری دارد) ارائه شده است.

مویک ۲ شامل یک کنترلر جدید نیز هست، هرچند از نظر فیزیکی تا حدودی شبیه به کنترلرهای قبلی آن می‌باشد. به‌علاوه، آنها بعضی چیزها را کمی تغییر داده‌اند. برای مثال، کنترلر جدید حالا به‌صورت زنده و مستمر تا فاصله ۸ کیلومتری سیگنال‌های ۱۰۸۰ پیکسلی دریافت و ارسال می‌کند و در برابر کنترلرهای قدیمی که تنها تا ۲کیلومتری فاصله را می‌پیمودند مطرح می‌شود. همچنین، کنترلر جدید دیگر به‌صورت خودکار تصاویر را با رزولوشن کامل و به‌صورت هم‌زمان با تصویربرداری در گوشی همراهتان دانلود می‌کند که قبلاً مجبور بودید آنها را بعداً دانلود کنید (قبلاً تنها تصاویری با رزولوشن کمتر قابل دانلود بودند).

این کنترلر شامل دسته‌های جوی‌استیک جداشدنی است که کمک می‌کنند تا وقتی آن را بدون هیچ محافظی کف کوله‌پشتی یا کیفتان می‌گذارید، آسیب نبیند.

 

با این حال حتی وقتی کوآدکوپتر روی زمین است، متأسفانه هنوز نمی‌توانید یک کپی K4 از فیلم داشته باشید. فیلم‌ها «باید» از طریق کابل USB یا کارت حافظه منتقل شوند. بر خلاف GoPro، نمی‌توانید حتی یک کپی با رزولوشن کامل ۱۰۸۰ پیکسلی از نسخه K4 بدونه استفاده از سیم و یا کارت حافظه داشته باشید (یعنی تبدیل فرمت در یک کپی جدید انجام نمی‌دهد).

البته اگر به‌صورت زنده یک کپی ۱۰۸۰ پیکسلی برایتان می‌فرستد، چرا ممکن است بخواهید بعدا آن را کپی کنید؟ نسخه ۱۰۸۰ پیکسلی وابسته به مسائل مربوط به سیگنال/ نویز میباشد. بنابراین اینطور نیست که همیشه نوع کاملی در مقایسه با نوعی که روی کارت SD داخل کوآدکوپتر (یا حافظه داخلی ۸ گیگابایتی) ذخیره می‌کند باشد. در حالت ایده‌آل، DJI به شما این امکان را می‌دهد که بعداً یک کپی ۱۰۸۰ پیکسلی با کدهای تغییر یافته دانلود کنید. این امکان وقتی به رایانه دسترسی ندارید یا نمی‌توانید نوع K4 کاملی را دانلود کنید، مفید و کاربردی خواهد بود.

همچنین، به خاطر داشته باشید که برخلاف محصولات قبلی DJI، کوآدکوپتر مویک ۲ یکی از اولین پرنده هایی است که نمی‌توانید صرفاً با تلفن همراهتان هدایتش کنید. یعنی باید کنترلر را نیز برداشته و استفاده کنید. محصولات قبلی DJI این امکان را به شما می‌دادند که یا با کنترلر کار کنید یا با گوشی همراه. این امکان برای مواردی کاربردی بود که نیاز به تمام امکانات کنترلر نداشتید و با محدودیت ۱۰۰ متری سیگنال‌های گوشی همراه نیز مشکلی پیش نمی‌آید. این امکان برای تنظیمات دنبال کردن ورزشکار نیز ایده‌آل بودند زیرا مجبور نبودید به این فکر کنید که کنترلر خود را کجا یا چگونه سوار کرده و همراه داشته باشید.

  

علت این امر در تغییر سیگنال‌های کنترلر است. اما صادقانه بگویم، کمی هم به شانه‌ خالی کردن از کار سخت مربوط می‌شود. DJI همیشه سیستم دوکاناله برای کوآدکوپتر ارائه می‌داد و حالا آن را به یک کانال کاهش داده است.

پس از مرور تمام اجزائی که با آنها سر و کار داریم، بد نیست مبانی پرواز را نیز یک پوشش سریع بدهیم.

مبانی پرواز:

 

پرواز مویک ۲ تا حد زیادی به کوآدکوپتر های قبلی DJI شبیه است. بنابراین اگر با آنها آشنایی قبلی دارید، تقریباً نیازی به خواندن این بخش نخواهید داشت. درغیراینصورت، به خواندن ادامه دهید!

مویک ۲  آنقدر تا می‌شود که تقریباً به اندازه یک کفش درمی‌آید. و البته یک کفش کوچک! بازوهایی که پایه‌ها به آنها متصلند باز شده و به محض روشن شدن موتور، ملخ ها نیز خودشان باز می‌شوند.

 

پس از باز کردن آنها، باید دکمه روی کوآدکوپتر را که روی باتری است فشار دهید. یک بار آن را فشار داده و نگه ندارید، و سپس آن را فشار داده و چند ثانیه نگه دارید تا موتورهای کوآدکوپتر راه بیفتند. همین عملکرد برای دکمه روشن و خاموش (power)  روی دستگاه کنترلر نیز وجود دارد.

 

مویک ۲ با کابل‌هایی برای micro-USB، لایتنینگ Apple و USB-C ارائه می‌شود. نگهدارنده آن با اندازه iPad سازگار نیست اما با بسیاری از گوشی‌های همراه موجود در بازار سازگاری دارد. حتی با iPhone X نیز از طریق محفظه Quadlock روی آن، قابل استفاده است.

کابل کنترلر برای اتصال به گوشی همراه سیگنال‌های ویدئویی و نیز دیگر دستورات اپلیکیشن DJI GO 4 را منتقل می‌کند. همچنین تصاویر و فیلم‌ها از این طریق به گوشی همراه شما دانلود می‌شوند. خود کنترلر نیز از طریق سیگنال‌های بی‌سیم یا وایرلس (که البته WiFi نیستند) با کوآدکوپتر ارتباط برقرار می‌کند. این سیستم چیزی است که DJI آن را OcuSync نامیده و در Mavic 2 از OcuSync 2.0 استفاده می‌شود که فیلم‌های ۱۰۸۰ پیکسلی را با فاصله ۸کیلومتر ارسال می‌کند. کنترلر، ظرفیت بیشتر از این فاصله را نیز دارد اما فیلم کمی محو خواهد شد. همچنین، این فاصله از محدوده دید ما گسترده‌تر هستند و هیچکس Mavic 2 را در فاصله ۸ کیلومتری نمی‌بیند.

با مرتب شدن تمام این موارد، حالا اپلیکیشن DJI Go 4 را دارید که تصویری که دوربین کوآدکوپتر می‌گیرد را نشان می‌دهد. می‌تواید با فشار دادن دکمه‌هایی که بر صفحه اپلیکیشن وجود دارند، یا نگه‌داشتن دسته‌های جوی‌استیک به سمت داخل یا به طرف یکدیگر و پایین، کوآدکوپتر را از زمین بلند کنید. ، در صورتی‌که ارتباط خود با کوآدکوپتر را از دست دادید، با زدن دکمه home به تنظیمات پرواز خودکار بازمی‌گردید و خود کوآدکوپتر می‌داند که چطور پیش شما برگردد.

 

 

اغلب اوقات در یکی از حالت‌های عادی کار می‌کنید و تمام محدودیت‌هایی که در اپلیکیشن مشخص شده (مثلاً فاصله و ارتفاع حداکثر) را رعایت می‌نمایید. در مواقعی که اتصال کوآدکوپتر با کنترلر شما قطع شود، خود به خود سیستم «بازگشت به خانه» یا RTH را اجرا می‌کند که یعنی تا ارتفاعی از پیش تعیین شده پایین می‌آید (من معمولاً آن را روی ۵۰ متر تنظیم می‌کنم)، و بعد به جایی که از آن شروع به پرواز کرده بود بازمی‌گردد. از هرگونه مانع (مثلاً درختان) سر راهش دور می‌شود. دقت تمام این تظیمات را می‌توانید در صورت فعال کردن APAS، بالاتر ببرید.

 

در واقع، حسگر های محافظت از برخورد، کلید موفقیت RTH محسوب می‌شود. عملاً تمام تصادف‌ها و سوانح کوآدکوپتر ها به علت نوع سناریوی بازگشت آنها بوده که کوآدکوپتر به سمت بالا حرکت کرده و با شاخه درختی که نمی‌توانسته ببیند برخورد کرده است که در مویک ۲ این مشکل حل شده.

هرکسی که با کوآدکوپتر ها کار می‌کند میداند که بالاخره تصادف گاهی پیش خواهد آمد. با این حال، هرچه حسگرهای بیشتر و بیشتری تعبیه شوند، چنین اتفاقی کمتر و کمتر رخ خواهد داد – طی چهار ماه استفاده معمولی و انجام کارهای متداول با Mavic 2، نتوانستم آن را در شرایطی قرار دهم که تصادف کند

 

(در شکل بالا می‌توانید حسگر به سمت بالا و نیز حسگرهای دوگانه برخورد با عقب را ببینید)

به خاطر داشته باشید Mavic 2 حاوی چراغ LED در قسمت پایینش است. این چراغ دو هدف را برآورده می‌سازد. اول اینکه زمین روشن شده و به فرود آمدن هنگام شب کمک می‌کند. دوم اینکه پیدا کردن کوآدکوپتر در شرایط تاریکی، غروب و شب ساده‌تر خواهد بود. در شکل زیر می توانید اثر این LED ها را ببینید.

 

البته اغلب آنچه که می‌خواهید با یک کوآدکوپتر DJI انجام دهید تهیه عکس و فیلم است. بنابراین بد نیست برای این منظور مستقیماً به بخش بعد برویم.

حالت‌های عکس و فیلم:

 

می‌دانم، می‌دانم. سوال شما این است که Zoom یا Pro؟

Zoom.

اغلب اوقات.

خب با بیان این موضوع، بد نیست درباره مشخصات و ویژگی‌های جدید این کوآدکوپتر صحبت کنیم. همان‌طور که قبلاً اشاره شد دو مدل وجود دارند. Zoom و Pro. مدل Zoom شامل لنز زوم ۲۴ تا ۴۸ میلی‌متری، زوم دیجیتال ۲X بالا برای فیلم‌های ۱۰۸۰ پیکسلی (و نه فیلم‌های K4) است. در این بین، مدل Pro مجهز به دوربین Hasselblad مشهورش و نیز جنبه‌های مرتبط با علم رنگ‌ها در آنها می‌باشد. دوربین   L1D-20c در مدل Pro به‌عنوان کار مشترکی از Hasselblad و DJI محسوب می‌شود (که در حال حاضر DJI از سهام‌داران بزرگ Hasselblad محسوب می‌شود). با این حال بیش از حد به بررسی این جنبه نخواهم پرداخت.

در این بین، دوربین Zoom شباهت بیشتری به دوربین کوآدکوپتر های قدیمی DJI دارد، با این تفاوت که می‌توانید آن را با استفاده از چرخی که پشت کوآدکوپتر (یا یک آیکن کشویی در اپلیکیشن آن) زوم کنید. این کار به شما امکان می‌دهد تا به اهداف تصویربرداریتان نزدیک‌تر شوید و نیز به dolly zoom effect بسیار پیشرفته‌تری برسید (به این ترتیب که هم‌زمان با زوم به سمت موضوع، کوآدکوپتر به‌صورت فیزیکی به سمت عقب حرکت می‌کند) این کار را خودتان با دست می‌توانید انجام دهید، یا اینکه می‌توانید از کوآدکوپتر بخواهید برایتان انجام دهد.

هر دو در داخلشان یک حافظه ۸ گیگابایتی داشته و کارت‌حافظه micro SD تا ۱۲۸ گیگابایت روی هر دو آنها کار می‌کند.

اندازه حسگر

Mavic 2 Pro: CMOS 1 اینچی (۲۰ میلیون پیکسل).

Mavic 2 Zoom: CMOS 1 یا ۳/۲ اینچی (۱۲ میلیون پیکسل).

لنز:

Mavic 2 Pro: 28 میلی‌متری ، F/2.8 تا F/11، ISO 100 تا ۶۴۰۰

Mavic 2 Zoom: 24 تا ۴۸ میلی‌متری ، F2.8 تا F.38، ISO 100 تا ۳۲۰۰

رزولوشن و Bitrate هر دو کوآدکوپتر :

K4: 3200 × ۲۱۶۰۰    24/25/30p

K7/2: 2688 × ۱۵۱۲   24/25/30/48/50/60p

FHD: 1920× ۱۰۸۰    24/25/30/48/50/60/120 p

Bitrate: 100 مگابایت بر ثانیه در هر دو

فرمت‌ها: MP4، MOV (MPEG-4، AVC/H.264، HEVC/H.265) در هر دو

رنگ‌بندی‌ها:

Mavic 2 Pro: Dlog – M (10bit)، پشتیبانی از فیلم‌های HDR (HLG 10 بیتی)

Mavic 2 Zoom: D-Cinelike

متوجه ویژگی‌هایشان شدید؟ خوب است. حالا اگر بخواهید همه این‌ها را به‌صورت فشرده و از نقطه نظر دوربین بخواهیم جمع‌بندی کنیم نکات کلیدی‌ای که باید بدانیم به این ترتیبند:

Pro: یک حسگر ۱ اینچی Hasselblad همراه Dlog و ضبط ۱۰ بیتی دارد که از ضبط فیلم با کیفیت HDR نیز پشتیبانی می‌کند.

Zoom: زوم اوپتیکال ۲۴ تا ۴۸ میلی‌متری دارد اما می‌تواند تصاویر به‌هم متصل(Image stitching) 48 مگاپیکسلی نیز بگیرد که در Pro این امکان وجود ندارد.

خب حالا به جنبه‌های کاربردی این تجهیزات بپردازیم.

انبوهی از عکس را با Pro و Zoom گرفتم که شامل تصاویر کنار هم می‌شدند(Image stitching). بدون ویرایش رنگی احتمال کمی وجود دارد که هرگونه تفاوتی میان این دو را متوجه شوید. در تنظیمات مشخصی که نور و طیف حرکتی نقش کلیدی دارند، خواهید دید که در مواردی که HDR باشند اندکی تفاوت وجود دارد – اما حتی در این زمان نیز به شدت به شرایط دقیق نورپردازی بستگی خواهد داشت. به خاطر داشته باشید که خصوصاً در مورد Pro بعضی از مقادیر ضبط نیازمند H.265 هستند. این روزها (اواخر ۲۰۱۸) این امر واقعاً مشکل جدی محسوب نمی‌شود. هم سیستم عامل ویندوز و هم مک آن را پشتیبانی می‌کنند و بالاخره، Cut Pro و Premier نیز از آن پشتیبانی می‌کنند.

 

کل ماجرای ضبط Dlog در Mavic 2 Pro حول پست پروداکشن و ویرایش رنگ‌ها است. اگر برنامه‌ای برای اینکه این کارها را بکنید، ندارید (یا اگر نمی‌دانید چیست)، از Zoom استفاده کنید. جداً ارزشش را دارد. البته چیزهای بسیار عالی‌ای هستند که می‌توانید با Pro انجام دهید.. اما این کارها بسیار زمان برند.

در ادامه می‌توانید تنظیمات ضبط برای فیلم‌های HLG را ببینید و نیز تنظیمات مورد نیاز برای فیلم‌های H.265 را در نظر داشته باشید. این مورد در ۳۰/K4 می‌باشد.

 

در مورد خودم، همیشه تحت تأثیر Zoom بوده‌ام زیرا همه کارها را به هم نزدیک‌تر می‌کند. به خاطر داشته باشید فعالیت‌های من همگی فعالیت ورزشی هستند – و Zoom به من این امکان را (در K4) می‌دهد دو برابر زوم کنم و همچنان اگر بخواهم با ۱۰۸۰ پیکسل کار می‌کنم میتونم ۴ برابر زوم کنم (هرچند بهتر است دیوانگی نکنیم). در مورد من این کار ارزش خیلی زیادی دارد. می‌توانم تصاویر رؤیایی‌تر و پرهیجان‌تری با زوم کردن ویا مانور به عقب  همراه با زوم کردن، خلق کنم.

در عکس زیر می‌توانید ببینید که تا ۴۸ میلی‌متر به زوم کرده‌ام:

 

مویک زوم به شما امکان داشتن تصاویری با رزولوشن بسیار بالاتر را با استفاده از حالت pano به‌روز شده می‌دهد. درحقیقت دو برگ برنده در اینجا داریم. اول اینکه pano ها حالا در خود کوآدکوپتر ساخته میشوند( نه اینکه بعداً از طریق اپلیکیشن DJI ساخته شوند). این ویژگی میلیون‌ها بار بهتر است، زیرا قبلاً pano ها روی اپلیکیشن DJI ساخته میشدند و ممکن بود اصلا خوب در نیان. حالا با این ویژگی که از ابتدا همگی روی دوربین جمع‌می‌شوند، بسیار ساده‌تر است که با آنها کار کنیم. نگران نباشید، اگر فایل‌های اولیه خود را نیاز داشته باشید هنوز هم در دسترس هستند:

 

به‌علاوه، Mavic 2 Zoom می‌توانید واقعاً زوم کرده و آن pano مورد نظرتان را ایجاد نمایید. پس این کار موجب می‌شود جزئیات کلوزآپ بیشتری نسبت به قبل داشته باشید. در ادامه یک تصویر ویرایش نشده با رزولوشن کامل را می‌توانید ببینید و از اینجا دانلود کنید:

 

تا اینجا تمام حالت‌های دیگر تصاویر متصل به‌هم(Image stitching) را نیز در Mavic 2 Pro دارید اما تنها با زوم کردن است که می‌توانید تصاویری با رزولوشن‌های فوق‌العاده بالا بگیرید. Mavic 2 Zoom همچنین شامل Dolly Zoom (مدل ورتیگو) می‌شود.

در واقع چند تصویر سریع از آن را در فیلمی در هوای سرد گرفته‌ام، می‌توانید تصویری را ببینید که در آن کوآدکوپتر را از بالای یک رودخانه عبور می‌دهم. در نهایت هرچند این کار یکی دو بار در جاهای مختلف سرگرم‌کننده است، اما نباید زیادی هم از آن استفاده کرد. مانند بسیاری از «ترفند»های سینمایی، اگر بیش از حد از آن استفاده کنید، خسته کننده خواهد شد.  حال که صحبت از سرما شد، تصاویری از فیلمی که با ۴K گرفته شده را می‌بینید (برای دیدن عکس ها روی آن کلیک کنید):

 

 

 

 

تنها نقطه ناامیدکننده در سری Mavic 2 (البته غیر از این واقعیت که دوربین‌ها را نمی‌توانم به شیوه‌ای قابل پشتیبانی و  قانونی خرید و فروش و تعویض کنم)، جای خالی ۶۰/K4 است. می‌دانیم که همراه با DJI Phantom 4 و حدود دو سال قبل عرضه شد، عجیب است که DJI آن را در واحدهای Mavic 2 نگنجانده است. این کار برای آهسته کردن طول فیلم و نیز روان کردن آن عالی بود.

از نظر مسائل مرتبط با عکس و فیلم، همه چیز برای من عالی بوده است. همین موضوع در مورد فناوری گیمبال هم صدق می‌کند. اصلاً مشکلی مرتبط با آن ندیده‌ام، حتی در وزش بادهای بسیار قوی که چند بار در آنها هم کار کرده‌ام کوچکترین مشکلی نداشته‌ است.

ادامه دارد …

گروه نقد و بررسی

دیدگاه بگذارید

  Subscribe  
Notify of

منطقه سربرگ نوار کناری خود را در حال حاضر خالی است. عجله کنید و اضافه کردن برخی از ویدجت .